Portrait of Kadri Halimi as an ethnologist in his young age
This paper discusses the ethnological work of Kadri Halimi. He started early in the 50's but had to stop due to imprisonment. He retrieved to work again, in old age, and published essays based on early research only after 1990. The paper is a view of his early ethnological interpretation, focusing mainly on his interpretation of Kanun of Lekë Dukagjini, analyzing the specific language used by Halimi, and pointing out to his theoretical standpoint. It also provides a discussion on Halimi's observational sense on specific topics that he wrote about in the context of the beginnings of ethnology as a scientific discipline in Kosovo. Focusing on Halimi's early writings, this essay also aims to highlight the overall ethnological approach within Halimi's thematic cycle, given he was an Albanian ethnologist who worked within the context of Kosovo's institutional ethnology in the former Yugoslavia.
An invitation or the only approach? phenomenology as an anthropological approach to the study of material culture
In this paper, I explore the relationship between phenomenology and material culture within the context of anthropological studies. Initially, I outline the fundamentals of phenomenological thought, followed by a discussion of the “material culture studies” within anthropology. The paper then emphasizes the phenomenological study of material culture, with a particular focus on the phenomenology of landscape as articulated in the work of Chris Tilley. The essay underscores the productive nature of phenomenology, highlighting its innovative contributions to understanding the human relationship with objects and the surrounding world. Moreover, the paper concludes by arguing that if anthropological study relies exclusively on the phenomenological approach, it risks neglecting the traditional “objectivity” essential for comprehending the nature of objects, particularly within historical and cognitive contexts.
Kah një shtetgrafi e Kosovës? Një diskutim hyrës mbi premisat e një antropologjie të shtetit
Në këtë shkrim do të jap një pasqyrë të shkurtër të leximeve politologjike e antropologjike në kontekst të shtetit dhe shtetndërtimit të Kosovës. Eseja është një përpjekje për të nisur një lexim më të thukët e një kërkim më të gjerë të tipit të “etnografisë së shtetit” apo “shtetgrafisë” që ndërlidh në objekt studimi strukturat, funksionin, praktikat, imazhet dhe diskursin e përgjithshëm, bashkë me arkitekturën e institucioneve shtetërore dhe efektin e shtetit si akt e proces në landskepin shoqëror e kulturor. Eseja shtron edhe pyetje-provë si kërshëri e filozofisë antropologjike: si mund të duket një argument antropologjik për një “Kosova - çka qenë, ç’është e ç’do të bëhet”, gjithnjë i shtruar përmes një vrojtimi të ngeshëm etnografik/antropologjik të realitetit historik, politik e kulturor të Kosovës si botëkuptim e botëndërtim, si shtet e shtetndërtim, pa jehonën romantike e pragmatike të Sami Frashërit? Eseja është një përpjekje modeste për të theksuar nevojën e diskutimit të premisave të një antropologjie të shtetit e shtetndërtimit të Kosovës, duke parë përthyerjet mes shtetit si arkitekturë respublicae dhe shtetit si efekt, raport e negociatë me shoqërinë.
Kosova antropologjike
Në tri dekadat e fundit Kosova ka qenë objekt i studimeve të shumta në konverzacionin akademik ndërkombëtar në shkencat shoqërore, pasi vetë realiteti i Kosovës ka pësuar ndryshime të mëdha me implikime të mëdha dhe, si i tillë, ka qenë edhe përndjellës për interesin e studiuesve. Megjithatë, në vrojtim të parë, në këtë konverzacion vërehet se dominojnë studimet politologjike, shpeshherë me kontribute të ndërthurura nga disiplinat e tjera. Nga ky vrojtim duket se interesimi kryesor në komunitetin akademik ka qenë ai politik; pas rënies së Jugosllavisë, fokusi kryesor ra mbi ndërhyrjen e NATO-s më 1999 dhe fazën e shtetndërtimit të Kosovës, para dhe pas pavarësisë së saj më 2008. Duket se pyetja se çfarë lloj shteti po bëhet Kosova, si objekt sui generis i ndërhyrjes ndërkombëtare, ka përndjellë studime të shumta.2 Por, nuk mohohet se gjatë këtyre dekadave, sidomos në
vitet ’90-të, ka pasur një interesim mjaft specifik mbi historinë e përgjithshme të Kosovës (Malcolm 1998), e cila në vitin 1989 bie nën regjimin e dhunshëm të Serbisë dhe gjatë viteve ‘90 organizon rezistencë civile paqësore. (Howard 2000) Nga ana tjetër, kryesisht pas luftës së viteve 1998-1999, Kosova fillon të marrë vëmendjen edhe nga shkencat e tjera shoqërore, ku filluan studimet mbi të kaluarën socialiste, identitetin e aspekte të tjera të jetës sociale në shoqërinë kosovare.
“Nga gurra e traditës te gurra e kritikës”: aspekte të mendimit etnologjik të Mark Krasniqit
This essay will examine the ethnological thought of Mark Krasniqi, interpreting some of the main aspects of his work written during the Yugoslav period (1945-1990), and highliting arguments, theoretical approaches and methodology. After providing a general context of Yugoslav ethnology, the essay seeks to emphasize that Krasniqi's thought is distinguished by these three aspects: the interpretation of Albanian culture in the context of the Albanian national cultural area, the critique of the 6 Arsim CANOLLI Serbian ethnological heritage of the Cvijic school and theMarxist critiqueas the dominant theoretical position in the context of the Yugoslav political system. Moreover,the essay aims to highlight the fact that Kosova ethnology has developed a specific albanological standpoint in Yugoslavia, one one hand affirming the Albanian identity of Kosovo in the context of the Albanian cultural mosaic and on the other hadn, producing a counter narrative to Cvijiqian school of thought.
Ethnographic film: an aspect of its appearance and development