Pra...
Po jo, âsht vishtirë qi nji djaloç katermbëdhetëvjeçar, prej pak kohet i zdrypun bjeshket, ku dita amshohet me ngjyren e bardhë e me nji qetl të rrallë dhe ku erëzat dehse të kalamendin e shpirti të fashitet në gjî të andrrave të permallueme, të gjindet mirë në nji trevë tjetër ku ka vû per s’parit …