Dimensionet etike në funksion të estetikës në dramaturgjinë e E. Haxhiademit
Sado që neoklasicizmi shqiptar është kundruar me dioptrinë e një letërsie me formë, strukturë e modelime të jashtëkohshme, “paradoksale”, “anakronike”, janë dy aspekte që provojnë se neoklasicizmi në dramaturgjinë shqiptare, edhe pse i vonuar, ka bërë hapin për t’u rreshtuar përkrah letërsive të tjera neoklasiciste evropiane dhe është pikërisht atipikja historiko-letrare vonesa e lëvrimit të poetikës neoklasike që ka prodhuar paradigma, rimodelime e rikonceptime të parateksteve e, po kështu, edhe të personazheve. Ky lloj “formatimi” së bashku me kundërtezën e përgjegjësisë morale të tragjedisë si funksion etik të paracaktuar nga objekti estetik, janë elementet lidhëse të dramës shqiptare me zhvillimet letrare të dramaturgjisë evropiane të viteve tridhjetë të shekullit XX.